Blogger Finger

Well! I've sure had a nice relaxing blog-free year. No worries, no haters, no Nooglers wandering by my office and staring at me through the window as if they expect me to crap in my hand and hurl it at them. Not that I wasn't tempted.

Nope, it's just been peace and quiet and reading and coding and practicing my guitar and stuff. It's been awesome.

And now that everyone's completely forgotten who I am, or whatever exactly I'd said that made them feel all butthurt inside -- as measured by my incoming email rate, which is finally near-zero -- I figure it's probably safe to get back in the water.

I'm not really sure what my plans are going forward, other than staying employed at Google until the day comes when I need one of their comfy, brightly-colored caskets. Other than that, my plans are flexible. I'm feeling downright leisurely at the moment.

I realize now that I was trying way too hard to change the world via blogging, and it made me care maybe just a little too much. This was bad for my mental and emotional health. Caring is fine. Lots of things are worth caring about. Very few of them merit sacrificing your health.

Fortunately during my ad-hoc sabbatical I was able to gain some new perspectives by distancing myself a bit from the constant storm going on in the tech world.

One nice perspective I gained is this: There is nothing on this earth that can make everyone happy. Reddit is a huge, living, breathing demonstration of this, since essentially no reddit post ever goes above maybe 80% approval, and a "good" post seems to hover around 65%-70% liked.

That made me feel better about the haters. Haters abound. They're just a fact of life, part of the human condition. There's no need to waste energy hating haters.

Another perspective I gained was that decorating your mansion with works of art you know nothing about is amazingly rewarding, as long as you can mix it up by leaping across rooftops and assassinating bad guys and hanging with your buddy Leonardo. I swear, if they ever make a movie about my life, the handsome and dashing actor who plays me, when asked on his deathbed which of life's pleasures had given him the greatest happiness, will say something cheesy that makes the audience ooh and aww with appreciation, but it'll be total Hollywood bullshit, because what I really will have said was "gaming".

Yet another perspective I gained is that I now actually agree with everyone who complained that my blog posts were too long. Reddit has ruined my attention span for online material. There seems to be no such thing as too frequent, but there's definitely such thing as too long. So I'll be better about that.

I used to have this pet theory that the length of my blogs is a big part of why they've been noticed at all. I mean, look at this dude. If he'd written only one or two crazy things, he'd be just another nutjob, but by dint of almost superhuman persistence he's managed to get the entire world to laugh at him.

I was sort of aiming for getting people to laugh with me, but I used the same basic recipe as Time Cube Dude. And the formula seemed to be working, modulo the haters.

However, Dave Barry -- my Personal Childhood Hero (66% liked!) -- always wrote his columns in chunks of 800 words, even if it necessitated inserting filler words such as "booger" and "legislative session" into his articles about wine tasting or car engines or bat guano, or whatever it was that caught his fancy that week.

Overall it seems likely that post-length is less important than factors such as quality, consistency, passion, relevance, and legislative booger session.

So I was originally thinking of writing up to a maximum of 800 words today, and I'm at about 500 now, but I've been really successful at my Not Caring Too Much Initiative, so... later! Nice chatting with ya. Cheerio!

HAHAHA DISREGARD THAT...

Just to ensure this post isn't entirely devoid of content I'll share something important that I learned last year.

Here's what I learned: after Carpal Tunnel Syndrome, the second most common hand ailment is known as Trigger Finger.

Its more formal name is digital tenovaginitis stenosans, which is ancient Latin for "electronic hand inflamed vagina without writing", which I believe is why most people prefer to call it Trigger Finger.

I have it, you know. Trigger Finger, I mean, not an inflamed vagina.

Although Trigger Finger is "idiopathic", a fancy word meaning that doctors don't have a fucking clue what causes it, it is widely known in musical circles as a musician's injury. It happens to musicians who overpractice, usually in preparation for a recital, performance or recording session.

I found all this out after being diagnosed with it.

It is not idiopathic in my case. I have the benefit of hindsight, and I know exactly what caused it. It turns out that if you play a certain right-hand arpeggio on a classical guitar enough times -- where "certain arpeggio" here refers to Hector Villa-Lobos' Etude No. 1, and "enough times" is approximately 650,000 times in a 5-month period^[wtf?] -- you acquire Trigger Finger. That's not precisely what I was playing, but it'll serve.

Trigger Finger is a painful, debilitating, demoralizing injury. I highly recommend not letting it happen to you. Your body will begin telling you when it's time to ease up on the practice sessions. Listen to your body when it says that.

As for specifics, there's not much to tell. My hand started hurting. Then it hurt real bad for a month. Ibuprofen and cold/hot packs didn't help. It got steadily worse. Even quitting guitar altogether for another month didn't help. I could no longer use my right hand, and it was beginning to feel permanent. I wasn't even sure why it was happening. I was terrified and I began to despair.

My Google doctor was great. She referred me to a specialist -- a hand surgeon. I told her I didn't really want to see a hand... S-word. I could barely say it aloud. She reassured me that seeing a specialist didn't necessarily mean surgery. They might have other tricks up their sleeves. So I decided to brave it.

My first trip to the specialist only took about 15 minutes. She listened to my disoriented bleating, asked me a few questions, gently felt my hand here and there, and informed me that I had Trigger Finger. She said she was going to give me a cortisone shot. She was pulling out a giant needle as she told me this. It just sort of materialized from under the table, the way a knife appears in a bar fight. It was a very large needle. She explained calmly that the cortisone is a steroid that stays wherever you inject it. They use it on athletes to reduce inflammation from certain injuries.

Then she stuck the giant needle all the way into the base of my right middle finger and squeezed. Compared to the pain of my trigger finger, the injection felt like a mosquito bite.

She told me that I'd start feeling better in a week, and in a month I'd be pretty much all cleared up. If not, I should come back and see her for more treatment. And no, I wasn't going to lose my hand.

It was kind of weird, but on my way back to my car I think someone had been cutting onions in the elevator. A lot of onions. In the last fifteen minutes my whole life had been handed back to me with an almost casual lack of concern. I was overwhelmed with onions.

A month later I was back to see her. The cortisone had helped a lot. I gave it a 66% approval rating. She said she could give me another shot, or do surgery. This time I'd done my homework. I elected for surgery. That was back in September. It was an interesting story in its own right, but the upshot is she did great. And then after that there was a lot of physical therapy.

I typed the word "September" in the previous paragraph three times before I got it right. The word doesn't even have letters that need my right middle finger. My right hand, which had shaped itself into an unusable, agonized claw between March and July, is still afraid to flex and extend my middle finger. It's up to, oh, a 95% approval rating now, which I believe is phenomenally successful. Who could ask more of a hand surgery? It could have been much worse. Much much.

But that last 5% is rough. The haters in my hand are a constant reminder of the old pain. When I type, or play piano or guitar, my right-hand fingers twist and curl in elaborate, incomprehensible dances to avoid a pain that is for the most part no longer there.

Yep, I think it'll be easier to keep my blog posts shorter going forward.

Ironically, some good came out of the experience. I've switched to a sustainable new guitar style and a new repertoire, one I enjoy greatly. And I now pay much more attention to economy of motion in my typing. And I spend more time finding pain-saving Emacs shortcuts. It makes me wonder what I might have achieved had I focused on it sooner.

Surgery notwithstanding, on the whole I still think it was a great year. The year was in fact more complicated and more painful than I've let on here, but that's life for ya.

And now that I'm rested up, I believe I'm ready to start tech blogging again... in moderation, anyway. The rest and relaxation and research did wonders for me. I used to have lot of open, long-standing concerns about the future of programming and productivity, but my sabbatical last year finally brought me some clojure.

---

[1] Talk about caring too much. I may explain this 650k figure in a future blog post if I can ever get over my embarrassment.

Enhancing Student Learning: The Applications of Formative Assessment in Mathematics

In contrast to summative assessment (infrequent, long tests given well after material has been taught), formative assessment enhances learning by motivating students and by providing teachers with more extensive feedback. Consistent, short assessments conducted within a week of learning a new concept are direct manifestations of academic progress to both teachers and students. When students can visually map their progress using the empirical evidence provided by frequent assessments, they are more likely to be motivated and persistent in their studies. Teachers also get a clear picture of the efficacy of their instructional methods. Formative assessment is collaborative, interactive, and positive: three qualities that should characterize any type of education. Translating Formative Assessment into the Language of MathematicsFormative assessment means more than just frequent testing. Teachers must organize and analyze the evidence they gather from assessments, using it to develop more informed and successful methods and lesson plans. For math teachers, this means that formative assessments should be developed around goals for student learning such as increased accuracy, deeper understanding of concepts, correct use of vocabulary, logical application of knowledge to new problems, etc. Assessment results should then be analyzed in terms of the goals set by the teacher, and instruction should be modified accordingly. Math-Specific Teaching and Learning StrategiesWritten tests can be effective ways to conduct formative assessment, but oral tests and homework are also important focal points. In any of these cases, it helps to make the assessment more interactive:· Prior to teaching the meaning of new math terminology, have students write down their own definitions for the words. Have them re-write these definitions after instruction. Collect both versions and analyze for basic understanding before building upon this knowledge.· When teaching students to solve a new type of problem, write out a sample problem on the board along with three or four different answers. Have the students vote on which answer is correct, and then engage students in discussion: which mistakes led to the wrong answers? This strategy helps prevent errors and indicates the depth of students’ understanding of new problem-solving patterns.· Have students write out the steps they take from first viewing a problem to writing down the solution. This can help identify gaps in the problem-solving process so that they can be addressed by further targeted instruction. · Base summative assessments on insights gained from formative assessments. Write tests to analyze documented problem areas and watch for signs of improvement.

Bio: Alexis Bonari is a freelance writer and blog junkie. She is currently a resident blogger at onlinedegrees.org, researching areas of http://www.onlinedegrees.org">online colleges.

Web Roundup

Well, I've made the Twitter jump.  I want to try twitter in classes this fall, and that means I need to be a user.  So far it has been interesting, and it's a slower fall down the rabbit hole than I expected.  Follow me as @mathhombre.  I would recommend it, as it has linked me to several interesting resources, and hasn't taken much time.  There's a whole social aspect I really don't get yet, but I'm a bit of a misanthrope.

A Reston Kid has a nice collection of math blogs to start with, all people who are on the mathteachers twitter list.

For example, Jim Knight tweeted: 35 web 2.0 educational resources.  Some are no brainers, some charge, but I found several new ones of use to me. 

Kate Nowak tweeted the MathFail website where the image at the bottom came from.

Reston Kid (blog link) also tweeted out Frink, a "practical calculating tool and programming language designed to make physical calculations simple."  As RK notes, the documentation is hilarious.

EDIT:  Cathy Campbell (@ccampbel14) points out this great post on Twitter for math teachers.

The first Math and Multimedia Carnival post is up at Guillermo Bautista's blog.  Lots of interesting stuff.  Sol Lederman's puzzles, Maria Drojkova's educational twitter uses, David Wees building off Dan Meyer's video problems and more.

For example, an Alexander Bogomolny post at C(ut)T(he)K(not) Insights, who's hosting the next Math Teachers at Play.  I'm excited as his Cut-the-Knot (a Gordian reference?) was one of the first worthwhile math sites on the internet.  (IMHO)


Of course, if you're on vacation, more power to you.  Maybe you'd be interested in trying our new family game... C'mon, please?

ഭിന്നകങ്ങള്‍-കൃഷ്ണന്‍ സാറിന്‍റെ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലുകളോടെ (Std IX)

പുതിയ പാഠപുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് ഗണിതാധ്യാപകരുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ആശാവഹമായിരുന്നു. പൊതുവെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട അവതരണരീതി. മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ പാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ നിന്നും നമ്മുടെ പുസ്തകത്തെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്ന ഘടകങ്ങള്‍ ധാരാളമുണ്ട്. അതിലൊന്ന് ആശയസ്പഷ്ടീകരണത്തിനു നല്‍കിയിരിക്കുന്ന പ്രധാന്യം തന്നെയാണ്.കൃഷ്ണന്‍ സാര്‍ പറയാറുള്ളപോലെ പുസ്തകവായന കുട്ടികളെ ശീലിപ്പിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ആശയങ്ങള്‍ സ്വയം വെളിപ്പെടുന്നവയല്ല. അധ്യാപകന്‍ ബോധപൂര്‍വ്വം നല്‍കുന്ന പഠനപ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കുട്ടി ഏറ്റെടുക്കുമ്പോള്‍ പഠനം ആരംഭിക്കുന്നു.അവരുടെ മനസ്സില്‍ ആശയങ്ങള്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നു.ചില അധ്യാപകര്‍ പാഠപുസ്തകത്തിനു പുറത്തേയ്ക്ക് കുട്ടിയുടെ ചിന്തയെ നയിക്കുന്നു........ഏതു രണ്ടു അഭിന്നക സംഖ്യകളുടെ ഇടയിലും അസംഖ്യം ഭിന്നകസംഖ്യകളുണ്ട് എന്ന ആശയത്തിലേക്ക്‌ എളുപ്പം നയിക്കാന്‍ സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രവര്‍ത്തനത്തെക്കുറിച്ച് കൃഷ്ണന്‍ സാറിന്റെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടലുകളും ഉള്‍പ്പെടുത്തി പോസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

ശ്രാവണി ടീച്ചറിനെ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ. ശ്രാവണി ടീച്ചര്‍ ക്ലാസില്‍ നല്‍കിയ ഒരു അസൈന്‍മെന്റാണ് ഇന്നത്ത പോസ്റ്റ്. √56 നും √58 നും ഇടയ്ക്കുള്ള ഏതാനും ഭിന്നകസംഖ്യകളെ കണ്ടെത്തുക. ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക്...സംഖ്യാഗണിതത്തില്‍നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, ബീജഗണിതമുപയോഗിച്ച് വിശകലനം ചെയ്ത്, ജ്യാമിതീയരീതിയില്‍ ദ്യശ്യവല്കരിക്കുന്നതാണ് പാഠപുസ്തകം നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുന്നത്. പാഠപുസ്തകം കാട്ടിത്തരുന്ന മാര്‍ഗ്ഗങ്ങളിലൂടെ തന്നെ കുട്ടിക്ക് മുന്നേറാന്‍ കഴിയും.

√56 നും √58 നും ഇടയിലുള്ള ഭിന്നകസംഖ്യയാണ് x / y എന്നു കരുതുക. x , y അഖണ്ഢസംഖ്യകള്‍ ആണ്.


√56 < x / y < √58

56 < x² / y² < 58

56 y² < x² < 58y²


y = 2 ആയാല്‍ കിട്ടുന്ന x = 15 എന്ന വില 15/ 2 എന്ന ഭിന്നകം തരുന്നു. y = 4 ആകുമ്പോഴുള്ള 30 / 4 ഉം y = 6 ആകമ്പോഴുള്ള 45 / 6 ഉം ഒരു ഭിന്നകസംഖ്യയുടെ പല പല രൂപങ്ങളാണ്.
പിന്നെ 38 / 5 , 53 / 7 ഇവ പരിഗണിക്കണം.
y വില 7 നു മുകളില്‍ ആകാന്‍ പാടില്ലാത്തതിന്റെ പ്രസക്തി എന്താണ്?
ഈ രീതി മറ്റുസംഖ്യകള്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കാമോ?
ഇത് ഉചിതമായ പഠനപ്രവര്‍ത്തനമാണോ?

പ്രൊഫ. ഇ. കൃഷ്ണന്‍ സാര്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്നു.

linuxലെ bc എന്ന calculator ഉപയോഗിച്ച് ഈ വര്‍ഗമൂലങ്ങള്‍ ആവശ്യമുള്ളത്ര ദശാംശസ്ഥാനങ്ങള്‍ വരെ കണ്ടുപിടിക്കാം. ഇതില്‍നിന്ന്‌ ഇവക്കിടയിലുള്ള എത്ര ഭിന്നകസംഖ്യകള്‍ വീണമെങ്കിലും കണ്ടുപിടീക്കാമല്ലോ. ഉദാഹരണമായി

√56 = 7.48331477354788277116...
√58 = 7.61577310586390828566...

ആദ്യത്തെ രണ്ടുസ്ഥാനങ്ങള്‍ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചുതന്നെ 7.49, 7.50, 7.51, ...,7.60 എന്നിങ്ങനെ 12 ഭിന്നകസംഖ്യകള്‍ കിട്ടും. ആദ്യത്തെ മൂന്നു ദശാംശസ്ഥാനങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ച് 131 എണ്ണം കിട്ടും.

ഈ മാര്‍ഗത്തിന്റെ ഒരു മെച്ചം, ഏതു രണ്ടു അഭിന്നക സംഖ്യകളുടെ ഇടയിലും അസംഖ്യം ഭിന്നകസംഖ്യകളുണ്ട് എന്ന ആശയത്തിലേക്ക്‌ എളുപ്പം നയിക്കാം എന്നതാണ്.

Various - Music From Mathematics Vol. 6

Mathematics 040

A1. Noleian Reusse - De l' interieur Projetant l' Exterieur
A2. Stabil Elite - Kaviar Express
B1. June - Sea of Stars
B2. Violence FM - Perspectives

Steve Poindexter presents Alessandro Izzo - II Fragile EP

Mathematics 041

A1. II Sogno Del Salotto
A2. II Mistero
B1. II Fragile
B2. La Maturita

John Heckle - Life On Titan

MATHEMATICS 043

A1. Life On Titan
A2. So Far
B1. Meaning Potential
B2. Shape of the Universe

Marcello Napoletano - This Movement Must Be The Moment EP

MATHEMATICS 042

A1. This Movement Must Be The Start
A2. Before The Riot
B1. The Magic Season Of 81 (Part 1)
B2. The Land Of Groove

രമണീയം, ആ കാലം.

"അധ്യാപകപരിശീലനത്തിനെത്തിയ പതിനെട്ടുകാരിയായ പെണ്‍കുട്ടി. അവള്‍ അഞ്ചാം ക്ലാസിലെ കുട്ടികളെ കല്‍ക്കരിയെ കുറിച്ചു പഠിപ്പിക്കാന്‍ പോകുന്നു. വളരെ മനോഹരമായി അവള്‍ പാഠങ്ങള്‍ തയാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ക്ലാസില്‍ കാണിക്കേണ്ട പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി ഒരുക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. അധ്യാപക പരിശീലകയായ എന്നെ കാണിച്ചു.
അവളുടെ പരിശ്രമം കണക്കിലെടുത്ത് ഞാനതു തിരുത്തൊന്നും കൂടാതെ അംഗീകരിച്ചു. തുടര്‍ന്ന് അവളുടെ ക്ലാസ് കാണാന്‍ ഞാനും ചെന്നിരുന്നു. മനോഹരമായി അവള്‍ പാഠങ്ങള്‍ പഠിപ്പിച്ചു. കുട്ടികളുടെ പ്രാതിനിധ്യം കൂടുതലായുണ്ടെന്നു തോന്നിയില്ല. എഴുതിത്തയാറാക്കിയതിനനുസരിച്ച് അവള്‍ മനോഹരമായി പാഠങ്ങള്‍ എടുത്തു തീര്‍ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എവിടെയോ എന്തോ ഒരു കുറവ് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ക്ലാസു കഴിഞ്ഞതും ഞാന്‍ ആ ക്ലാസിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ വിളിച്ച് കല്‍ക്കരിയെന്തെന്നു ചോദിച്ചു. അവന്‍ അറിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ക്ലാസിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റു കുട്ടികളെ നോക്കി. അവരു പേടിയോടെയാണ് എന്നെ നോക്കുന്നത്. ഇനി കല്‍ക്കരിയെന്തെന്നു ഞാന്‍ അവരോടു ചോദിച്ചെങ്കിലോ എന്ന പേടി. ആ കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥ മനസിലാക്കി ഞാന്‍ അവരോടു കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.
തുടര്‍ന്ന് സ്‌റ്റാഫ് റൂമില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പൊട്ടിക്കരയുന്ന ആ പതിനെട്ടുകാരിയെ ആണു കണ്ടത്.."

കെ.ടി മാര്‍ഗരറ്റിന്റെ "ദി ഓപ്പണ്‍ സ്‌കൂള്‍ "എന്ന പുസ്‌തകത്തില്‍ അവരെഴുതിയ അനുഭവമാണിത്.

ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ ആ സുവര്‍ണ്ണകാലം...? അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനെത്തിയ കാലം.. ആദ്യമായി കുട്ടികളെ ക്ലാസില്‍ അറിഞ്ഞ കാലം.. രാത്രി ഉറക്കളച്ചിരുന്ന് റെക്കോഡുകളെഴുതിയും ചാര്‍ട്ടുകള്‍ തയാറാക്കിയും അവയ്‌ക്ക് ഒപ്പു വാങ്ങാന്‍ ഓടി നടന്നും ടെന്‍ഷനടിച്ച കാലം.. നാളെ ക്ലാസില്‍ എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ച് തലപുകച്ച കാലം..

ഇന്ന് അതൊക്കെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരു തമാശ..
പക്ഷെ ആ കാലത്ത് അവ എന്തെല്ലാം ടെന്‍ഷനടിപ്പിച്ചിരിക്കണം..
ഇത്രയൊക്കെ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാന്‍ നമുക്കു സാധിക്കുമെന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച കാലമാണതെന്നാണ് ഒരു സുഹൃത്ത് ഈയിടെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. പലരും സഹകരണം എന്തെന്ന് പഠിക്കുന്ന കാലമാണതെന്നും ഒരഭിപ്രായം കേട്ടു. എന്തായാലും ഇത്രയധികം ജോലികള്‍ തെരക്കിട്ട് ചെയ്‌തു തീര്‍ത്ത അവസരങ്ങള്‍ വിരളമാകാനാണ് സാധ്യത.

മുകളില്‍ സൂചിപ്പിച്ച അനുഭത്തിലേതു പോലെ നമ്മെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ച സ്‌കൂള്‍ അനുഭവങ്ങള്‍ അക്കാലത്തുണ്ടായിട്ടുണ്ടാകാം. അതു പോലെ കുട്ടീകളുടെ പല പ്രശ്‌നങ്ങളും ആദ്യമായി മുന്നിലെത്തുമ്പോള്‍ എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നാലോചിച്ച് തലപുകച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. പിന്നീട് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിയുണര്‍ത്തുന്ന ഓര്‍മ്മകളും ഉണ്ടാകാം. അവയൊക്കെയൊന്നു പങ്കു വച്ചു കൂടേ....?

അതു പോലെ ഇപ്പോള്‍ 'അദ്ധ്യാപക വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍' പരിശീലനത്തിനായി നമ്മുടെ സ്‌കൂളുകളില്‍ എത്തുന്ന കാലമാണ്..
അവരുടെ ശൈലിയും നമ്മുടേതുമായി യോജിച്ചു പോകുന്നുണ്ടോ..? അതായത് നമ്മള്‍ ഐ.സി.ടി അധിഷ്ഠിതമായി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോള്‍ പരിശീലനത്തിനെത്തിയവരും അതേ ശൈലിയാണോ സ്വീകരിക്കുന്നത്..?
മുന്‍പുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാള്‍ ഗൌരവം കുറയുന്നുണ്ടോ..? വഴിപാടായി ഇതു മാറുന്നുണ്ടോ..?

അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനുള്ളവര്‍ എത്തിയാല്‍ സ്‌കൂളിലെ അച്ചടക്കം പോകും എന്ന അഭിപ്രായത്തോടു യോജിക്കുന്നുണ്ടോ ?
അവര്‍ ക്ലാസെടുക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ ചെന്നിരുന്നാല്‍ അവര്‍ക്കു് അസ്വസ്ഥത, ചെല്ലാതിരുന്ന് ക്ലാസില്‍ എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല്‍ സമാധാനം നമ്മള്‍ പറയുകയും വേണം..
അവരൊപ്പിക്കുന്ന തമാശകളും അബദ്ധങ്ങളും വേദനിപ്പിച്ച സംഭവങ്ങളും....കൂടാതെ മാതൃകാപരമായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ഒപ്പം നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളുമെല്ലാം തുറന്നെഴുതുക.

പോള്‍ നീരാളി വീണ്ടുംതാരം

സ്പെയിന്‍ ലോകകപ്പ് ഫുട്ബാള്‍ ജേതാക്കള്‍. എക്സ്ട്രാ ടൈമിന്‍റെ 26-ം മിനിറ്റില്‍ ആന്ദ്രേ ഇനിയേസ്റ്റയാണ് സ്പെയിനിനു വേണ്ടി ഏകപക്ഷീയമായ വിജയഗോള്‍ നേടിയത്. ഇതോടെ യൂറോകപ്പും ലോകകപ്പും നേടുന്ന രണ്ടാമത്തെ രാജ്യമായി സ്പെയിന്‍. നെതര്‍ലാന്‍റ് മൂന്നാം തവണയാണ് ലോകകപ്പ് ഫൈനലില്‍ തോല്‍ക്കുന്നത്.

അങ്ങനെ നീരാളി വീണ്ടും താരമായി. പോള്‍ എന്ന നീരാളിയുടെ ഈ ലോകകപ്പിലെ എല്ലാ പ്രവചനങ്ങളും ശരിയായി. പ്രവചനം നടത്തേണ്ട കളിയില്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന രണ്ടു രാജ്യങ്ങളുടേയും പതാക പതിച്ച ചില്ലുകൂടുകള്‍ ഒരു വലിയ അക്വേറിയത്തില്‍ വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. രണ്ടു ചില്ലു കൂട്ടിലും നീരാളിയുടെ ഇഷ്ടഭോജ്യമായ കക്കയിറച്ചി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. കക്കയിറച്ചി തിന്നാന്‍ ഏത് രാജ്യത്തിന്റെ പതാക പതിച്ച ചില്ലു കൂട്ടിലാണോ പോള്‍ കയറുന്നത് ആ കളിയില്‍ ആ രാജ്യമായിരിക്കും ജയിക്കുകയത്രെ. ഓരോരുത്തരുടെ വിശ്വാസം..!!! അല്ലാതെന്തു പറയാന്‍? ഈ കക്ഷിയെപ്പറ്റി കുറച്ചു കൂടി പറയാം.

ജര്‍മ്മനിയിലെ ഒബര്‍ഹൗസനിലുള്ള കടല്‍ ജീവി സംരക്ഷണ കേന്ദ്രത്തിലാണ് പോളിന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ വാസം. തെക്കേ ഇംഗ്ലണ്ടിലെ കടല്‍ത്തീരത്തു ജനിച്ച ഈ നീരാളിയെ പിന്നീടു ജര്‍മനിയിലേക്കു കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു. ജര്‍മ്മനിയുടെ എല്ലാ കളികളും കൃത്യമായി പ്രവചിച്ച പോള്‍ ജര്‍മ്മനിയുടെ പരാജയവും മുന്‍കൂട്ടിക്കണ്ടതോടെ(?)യാണ് താരമായത്‌. സെമിയില്‍ ജര്‍മ്മനി തോറ്റതോടെ അതുവരെ പോളിനെ തോളിലേറ്റി നടന്ന പലര്‍ക്കും ഈ ജീവിയെ കൊന്നുകളയണമെന്ന തോന്നലുമുണ്ടായത്രെ. പ്രവചന ഡിമാന്റ് മനസ്സിലാക്കിയതോടെ പോളിനു പിന്നാലെ സിംഗപ്പൂരിലെ തത്തയും മുതലയുമൊക്കെ താരപരിവേഷത്തോടെ രംഗപ്രവേശം ചെയ്തെങ്കിലും ഇത്തവണ താരം നീരാളി തന്നെ.

ബഹുഭുജവും ഒരു പസിലും

നമ്മുടെ ബ്ലോഗിലെ നിത്യസന്ദര്‍ശകനായ ജയശങ്കര്‍ സാര്‍ തയ്യാറാക്കിയ ഒരു പസിലാണ് ഇന്ന് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നത്. ഒരിടയ്ക്ക് ഗംഭീരമായ പസില്‍ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കെ പസിലുകളുടെ ആധിക്യം വര്‍ദ്ധിക്കുന്നു എന്ന പരാതി വന്നതു കൊണ്ടാണ് ഒരു ഇടവേള പസിലുകള്‍ക്ക് നല്കിയത്. വീണ്ടുമിതാ പസിലുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഒരു പോസ്റ്റ്. അതോടൊപ്പം തന്നെ ജയശങ്കര്‍ സാറിനെ വായനക്കാര്‍ക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുക എന്ന ഒരു ഉദ്ദേശം കൂടി ഈ പോസ്റ്റിനുണ്ട്. എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പറവൂരിനടുത്ത് ചേന്ദമംഗലം എന്ന സ്ഥലത്താണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ താമസം. കൊച്ചി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ മാത്തമാറ്റിക് ഒളിമ്പ്യാഡുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വെബ്പേജ് ഡിസൈന്‍ ചെയ്തതും അദ്ദേഹമായിരുന്നുവത്രെ. നന്നേ ചെറുപ്രായത്തിലേ തന്നെ പറവൂര്‍ സമൂഹം ഹൈസ്ക്കൂളിലെ ഗണിതാധ്യാപകനായി അദ്ദേഹം ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചു. ഇരുപത്തിരണ്ടാം വയസ്സില്‍ ഡി.ആര്‍.ജിയായ അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നങ്ങോട്ട് ഒട്ടേറെ കോഴ്സുകള്‍ നയിച്ചു. ഒരുകാലത്ത് ഗണിതശാസ്ത്രമേളകളുടെ സജീവ സാന്നിധ്യമായിരുന്ന അദ്ദേഹം കുറച്ചു നാളുകളായി സ്ക്കൂളില്‍ നിന്നും ലീവെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. എങ്കിലും ദിവസവും മാത്‍സ് ബ്ലോഗ് സന്ദര്ശിക്കുകയും അതിരാവിലേ തന്നെ ഡിസ്ക്കഷനുകള്‍ക്ക് തുടക്കമിടുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. അഞ്ജന ടീച്ചറും ഫിലിപ്പ് സാറും ഗായത്രിയും ഒഴുകുന്നനദിയുമൊക്കെക്കൂടി ഗണിതചര്‍ച്ചയുടെ ഉന്നതമായ ചില തലങ്ങളിലേക്കൊക്കെ പോയപ്പോള്‍ മാത്‍സ് ബ്ലോഗ് ടീമിനു പോലും പല സമയത്തും നിശബ്ദരാകേണ്ടി വന്നു. ജയശങ്കര്‍ സാര്‍ സ്വയം ടൈപ്പ് ചെയ്ത് നമുക്ക് അയച്ചു തന്ന പസിലാണ് താഴെ കൊടുത്തിട്ടുള്ളത്. ആരാണ് ആദ്യം ഉത്തരത്തിലേക്കെത്തുന്നതെന്നറിയാന്‍ ഞങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്നു.

ഹേമ ടീച്ചര്‍ നല്‍കിയ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രോജക്ട് ചെയ്യാന്‍ ആവശ്യമായ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കാനായി ഫയര്‍ ഫോക്‌സ് ബ്രൗസര്‍ തുറന്നപ്പോളാണ് രാജു തന്റെ ഡീഫാള്‍ട്ട് ഹോം പേജ് ആയ മാത് സ് ബ്ലോഗിലെ പുതിയ പ്രഹേളിക (puzzle) കണ്ടത്. ഗണിതത്തില്‍ മിടുക്കനായ രാജുവിന്റെ ശ്രദ്ധ സ്വാഭാവികമായും അതിലേക്കു തിരിഞ്ഞു. ഒരു കുഴക്കുന്ന പ്രശ്‌നം തന്നെ.... പ്രോജക്ട് റിപ്പോര്‍ട്ട് എഴുതാന്‍ വച്ചിരുന്ന ഒരു പേപ്പര്‍ എടുത്ത് പ്രഹേളികയുടെ ഉത്തരം കണ്ടു പിടിക്കാനായി പിന്നത്തെ ശ്രമം. ചിന്ത കാടു കയറിയപ്പോള്‍ അവന്‍ അശ്രദ്ധമായി കയ്യിലിരുന്ന കടലാസിന്റെ നാലു മൂലയും അടുത്തിരുന്ന കത്രിക കൊണ്ടു മുറിച്ചു. ഉത്തരം കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷത്തില്‍ അതെഴുതാനായി നോക്കിയപ്പോള്‍ അവന്‍ അമ്പരന്നു. ഏങ്കിലും കയ്യിലിരുന്ന രൂപം അവനെ ആകര്‍ഷിച്ചു. അതു വിശകലനം ചെയ്തപ്പോള്‍ അത് ആന്തര കോണുകള്‍ എല്ലാം തുല്യമായതും വശങ്ങള്‍ ക്രമരഹിതമായി 2 , 2√2 , 4 , 4√2 , 6 , 7 , 7, 8 യൂണിറ്റ് വീതമുള്ള ഒരു ബഹുഭുജം ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. എങ്കില്‍ 8 യൂണിറ്റ് നീളമുള്ള വശതിന്റെ നേരെ എതിരെയുള്ള വശത്തിന്റെ നീളമെന്ത് ? ഉത്തരം കിട്ടിയ മാര്‍ഗം വിശദീകരിക്കുക.

UNIFORM SCHOOL IDENTIFICATION CODE

KERALA SCHOOLS : UNIFORM SCHOOL IDENTIFICATION CODE
* Alappuzha
* Ernakulam
* Idukki
* Kannur
* Kasargod
* Kollam
* Kottayam
* Kozhikode
* Malappuram
* Palakkad
* Pathanamthitta
* Thiruvananthapuram
* Thrissur
* Wayanad

Published by Siemat, Kerala


DISE School Code (From SEMIS ONLINE Report)

Playing Math

I am, probably obviously, a big proponent of games in math.  I know on some non-research-clinical-double-blind-trial level that when I see students most engaged, in the same way that math engages me, it's as if they're playing.

I walked into a neat building in downtown Holland, MI (the kids were at a science camp at Hope College) that now houses a 5/3 bank.  The facade is beautiful, but I'd never been inside.  It was just as beautiful.  One of the tellers was talking about how they just filmed a scene at this bank for Ed Harris and Jennifer Connelly's coming movie "What's Wrong with Virginia?".  The ceiling has a fantastic pattern (idealized above) with regular hexagons and rhombi.  One of the things I've promised myself I'll think about some day is tesselations of more than one tile, and how to do Escher tesselations.

I sat down and started sketching the pattern trying to think about alterations.  These really boil down to what's the fundamental region and how are you going to move the region about the plane (or what subgroup the tessellation represents if you're more algebraic).  The fundamental region needs to be at least a hexagon and a rhomb.

That led to noticing the obvious translation tessellation, but there's also a rotation tessellation possible.  If you do two rotations and a translation, it becomes really an altered quadrilateral.  (Or, what I actually notice from making this picture is that it's a pentagon with an additional rotation on the side between R1 and T2!)  I also noticed that two of them made a hexagon tiling.  So I thought about making more interesting tilings by dividing up standard tilings into congruent pieces.  Which got me thinking about which shapes can be divided into congruent pieces.  That got me thinking about rep-tiling alterations which is another thing I've promised myself I'll think about someday.  I really got lost in the ceiling for 15-20 min when all I needed to do was make a deposit.

Why don't students play with mathematical objects?  

At this point, take 5 minutes to read this Jonah Lehrer column at science blogs about video games and our interactions with them.  

Video games used to appeal to a limited audience, like math.  More people than in math, because it's easier to get engaged.  The people who got into them could get really into them, like math.  But the Wii has changed things.  A much broader audience of people enjoy playing it.  Why?  Lehrer relates some of the neuroscience, which actually goes all the way back to William James.  (Sometimes I feel like if we had just taken a century to figure out why he, Dewey and Piaget were really saying, things would be better now.)  Someone at Emory's Education Division has assembled some great William James info.  In particular on interest and his talks to teachers (pdf).  He thought a lot about engagement and connections.

"The union of the mathematician with the poet, fervor with measure, passion with correctness, this surely is the ideal." - William James (available on a mug)

I think that games help some people see the playful nature of math, but are still not broadly accessible. Is physicality the key?  How do we  broaden the physicality of math?  This is probably a multiple intelligences question.  We played this Prism Power Game, and I shared with the preservice teachers how I had considered having them draw isometric views or just keep data for the game, instead of using blocks.  They unanimously thought it was obvious that the blocks made it more fun.  (I agreed.)

I'm very curious what other teachers do that relates to this idea of physicality, or if you think it is important, too.  Please share your thoughts!

PS>  the game!
Prism Power Game


PPS>  Math at my university actually started in William James College. Those were the days!

PPPS> Had to make a geogebra sketch of this pentagon tiling.  It's pretty cool and flexible. Be fun to Escherize.

ഉച്ചക്കഞ്ഞിയില്‍ മണ്ണുവീഴ്ത്താതെ..!

ചോര്‍ന്നൊലിക്കുന്ന കഞ്ഞിപ്പുരയ്ക്കു മുന്നില്‍ ഉച്ചക്കഞ്ഞിക്കുള്ള ബെല്ലടിക്കുമ്പോള്‍ പലതരത്തിലുള്ള കഞ്ഞിപ്പാത്രങ്ങളുമായി ക്യൂ നില്ക്കുന്ന പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങള്‍. തിളച്ച കഞ്ഞിയും പുഴുങ്ങിയ ചെറുപയറുകട്ടയും മുഖം നോക്കാതെ പാത്രത്തിലേക്കു പാരുകയാണ് പാചകക്കാരി സുലേഖയും സഹായി മീനാക്ഷിയും. കൈ പൊള്ളാതിരിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടില്‍ തങ്ങളെക്കൊണ്ടാകുന്നരീതിയില്‍ സര്‍ക്കസുകളിച്ച് ഒരുവിധം പാത്രവുമായി, മണ്ണും ചെളിയുമായി കുഴഞ്ഞിരിക്കുന്ന ക്ലാസ് വരാന്തയിലേക്ക് എത്തിപ്പെട്ട് കയ്യില്‍ കരുതിയ അച്ചാര്‍ പാക്കറ്റ് പല്ലുകൊണ്ട് കടിച്ചു വലിച്ചീമ്പി റേഷനരിയുടെ മനം പിരട്ടുന്ന ഗന്ധമാസ്വദിച്ച് ഒരുവിധം കഞ്ഞികുടിച്ചെന്നു വരുത്തിത്തീര്‍ക്കുന്ന പിഞ്ചോമനകള്‍......

പന്ത്രണ്ടേമുക്കാലാകുമ്പോള്‍ മഴയത്ത് കഞ്ഞിപ്പുര ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടുന്നവര്‍..കഞ്ഞി തീരുന്നതിനു മുമ്പ് എത്തുക എന്നതാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം...എത്രയോ നല്ല പദങ്ങള്‍ കിടക്കുമ്പോഴും 'കഞ്ഞിക്കുള്ള പിള്ളേര്‍' എന്നതാണ് അവരുടെ പേര്...

ചില കുട്ടികളുടെ അന്നത്തെ ആഹാരം അതു മാത്രമായിരിക്കും എന്നത് ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം...
കഞ്ഞി കുടിയും കഴിഞ്ഞ് കഞ്ഞിപ്പുരയുടെ പിന്നാമ്പുറത്തു വന്നു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ മറ്റൊരു കാഴ്‌ച ... കഞ്ഞി ബാക്കിയുണ്ടെങ്കില്‍ അതു വീട്ടുകാര്‍ക്ക് കൊണ്ടു പോയി അവരുടെയും പശിയടക്കാം എന്നതാണ് ഈ പിന്നാമ്പുറത്തു വരുന്നവരുടെ ലക്ഷ്യം. കൂട്ടത്തിലെ മുതിര്‍ന്ന പിള്ളേരുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ് കഞ്ഞി വിളമ്പല്‍..പെരു മഴയത്ത് കഞ്ഞിപ്പുരയില്‍ നിന്നും അവര്‍ ബക്കറ്റു നിറയെ കഞ്ഞിയുമായി അതു വിതരണം ചെയ്യേണ്ട സ്ഥലത്തേക്ക് ഓടണം..

കേരളത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളിലേയും ഒരു നേര്‍ക്കാഴ്ചയായിരുന്നൂ ഇതെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഒട്ടും അതിശയോക്തിയില്ല!

ഇതിനൊരു മാറ്റം വേണ്ടേ...?


ഇത്തരുണത്തിലാണ്, ബഹുമാനപ്പെട്ട പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ ഡയറക്ടര്‍ ഈയടുത്ത് പുറപ്പെടുവിച്ച ഒരു അസാധാരണ അഭ്യര്‍ഥന പ്രസക്തമാകുന്നത്. അന്നദാനം എന്ന പുണ്യകര്‍മ്മത്തിന്റെ മഹത്വത്തേയും അത് വളരേയധികം സൂക്ഷ്മതയോടെ നിര്‍വ്വഹിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തേയും കുറിച്ചുള്ള പ്രസ്തുത കത്തില്‍, സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ക്കു ഭക്ഷണം നല്‍കുന്ന അതേ ശ്രദ്ധ, കേരളത്തിലെ ലക്ഷക്കണക്കിനു കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് ഉച്ചക്കഞ്ഞി നല്‍കുന്നതിലും കാണിക്കുവാന്‍ അദ്ദേഹം അഭ്യര്‍ഥിക്കുന്നുണ്ട്.

കഴിഞ്ഞവര്‍ഷമാണെന്നുതോന്നുന്നു, എറണാകുളത്തു വെച്ചു നടന്ന ഒരു ചടങ്ങില്‍, ഉച്ചക്കഞ്ഞിവിഷയത്തിലുള്ള തന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഇദ്ദേഹം പങ്കുവെച്ച വേദിയില്‍ ഈ കുറിപ്പുകാരനും ഒരു ശ്രോതാവായുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഉപജില്ലയിലും ഓരോ 'സെന്ററലൈസ്ഡ് അടുക്കള', ആ ഉപജില്ലയിലെ സ്കൂളുകളിലെ മുഴുവന്‍ പാചകക്കാരും ഒത്തുകൂടി, ലളിതമെങ്കിലും പോഷകസമൃദ്ധമായ ഉച്ചയൂണ് തയ്യാറാക്കി പൊതിച്ചോറായി സ്കൂളുകളില്‍ എത്തിക്കുക.....അങ്ങിനെ ഈ വിഷയത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങള്‍ കേള്‍വിക്കാരില്‍ ആവേശം വിതച്ചു. അടുത്ത അധ്യ​യനവര്‍ഷമാകുമ്പോഴേക്ക് പ്രായോഗികതലത്തിലേക്കെത്താനുള്ള രീതിയില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പുരോഗമിക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്. ഏതായാലും, കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ബഹു. മുഖ്യമന്ത്രി എറണാകുളം ജില്ലയിലെ പറവൂരില്‍ 'അമ്മതന്‍ ഭക്ഷണം' എന്ന പരിപാടി ഔപചാരികമായി ഉത്ഘാടനം ചെയ്യുകയുമുണ്ടായി.

നൂതനമായ ആശയങ്ങള്‍ അവതരിപ്പിക്കാനും, അത് പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാനുള്ള നടപടികള്‍ കാലവിളംബമന്യേ കൈക്കൊള്ളാനും ഉശിരു കാണിക്കുന്ന ഇത്തരം യുവരക്തങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നുതരുന്ന ആവേശം കേരളത്തിലെ അധ്യാപരും മറ്റു രക്ഷാകര്‍തൃ പൊതുസമൂഹവും നെഞ്ചേറ്റുകയാണെങ്കില്‍ നമ്മുടെ നാട് ഈ കാര്യത്തില്‍ കൂടി മാതൃകയാകുമെന്നാണ് എനിയ്ക്കുതോന്നുന്നത്.

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ തുറന്നെഴുതുക.

പിന്‍കുറി :
എം.എല്‍.എ ഫണ്ടില്‍ നിന്നും, തന്റെ മണ്ഡലത്തിലെ സ്കൂളുകളില്‍ ഉച്ചക്കഞ്ഞിക്കുള്ള പാത്രങ്ങള്‍ വിതരണം ചെയ്യുന്ന ചടങ്ങിനിടയില്‍ രണ്ടുവര്‍ഷം മുന്‍പ് തൃശൂര്‍ ജില്ലയിലെ നാട്ടിക എം.എല്‍.എ. ശ്രീ. ടി.എന്‍. പ്രതാപന്‍, അധ്യാപകരും നിര്‍ബന്ധമായി കുട്ടികള്‍ക്കു കൊടുക്കുന്ന ഭക്ഷണം സ്കൂളില്‍ നിന്നും കഴിക്കണമെന്നും അതിനുവേണ്ട അധികച്ചെലവു കൂടി വഹിക്കാന്‍ തയ്യാറാണെന്നും അറിയിക്കുകയുണ്ടായി. അങ്ങനെയെങ്കിലും ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരമുയരട്ടേയെന്നായിരുന്നിരിക്കണം മൂപ്പരുടെ ചിന്ത!

ഗ്രബ്ബ് നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍..!

നമ്മുടെ ബ്ലോഗിന്റെ വായനക്കാരില്‍ ഭൂരിഭാഗം പേരും ലിനക്സ് സംബന്ധമായ പോസ്റ്റുകള്‍ക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നവരാണ്. സ്കൂളുകളിലും വീടുകളിലും സ്വതന്ത്ര സോഫ്റ്റ്​വെയറിന്റെ ഉപയോഗം വ്യാപകമായതോടുകൂടി തത്സംബന്ധമായ സംശയങ്ങളും കൂടിവരികയാണ്. അതൊക്കെ പരിഹരിക്കുവാന്‍ ഒരു പരിധിവരെ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നത്, നമ്മുടെ 'ലിനക്സ് കണ്‍സല്‍ട്ടന്റ്' ആയി വര്‍ത്തിക്കുന്ന ശ്രീ. ഹസൈനാര്‍ മങ്കടയുടെ സജീവസാന്നിദ്ധ്യം കൊണ്ടു മാത്രമാണ്. ഇത്തവണ അദ്ദേഹം നമ്മോടു പറയുന്നത് ഗ്രബ്ബ് നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍ എന്തു ചെയ്യണമെന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. പല ഓപ്പറേറ്റിങ്ങ് സിസ്റ്റങ്ങള്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സിസ്റ്റത്തില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഓ.എസ്. റീഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യുകയോ പുതുതായി ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോഴോ ആണ് സാധാരണഗതിയില്‍ ഗ്രബ്ബ് ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യേണ്ടി വരിക. ഇതിനായി വീണ്ടും ലിനക്സ് ഇന്‍സ്റ്റാള്‍ ചെയ്യേണ്ടതില്ല. അതിനുള്ള മാര്‍ഗത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ...