
"അധ്യാപകപരിശീലനത്തിനെത്തിയ പതിനെട്ടുകാരിയായ പെണ്കുട്ടി. അവള് അഞ്ചാം ക്ലാസിലെ കുട്ടികളെ കല്ക്കരിയെ കുറിച്ചു പഠിപ്പിക്കാന് പോകുന്നു. വളരെ മനോഹരമായി അവള് പാഠങ്ങള് തയാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ക്ലാസില് കാണിക്കേണ്ട പ്രവര്ത്തനങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി ഒരുക്കിയിട്ടുമുണ്ട്. അധ്യാപക പരിശീലകയായ എന്നെ കാണിച്ചു.
അവളുടെ പരിശ്രമം കണക്കിലെടുത്ത് ഞാനതു തിരുത്തൊന്നും കൂടാതെ അംഗീകരിച്ചു. തുടര്ന്ന് അവളുടെ ക്ലാസ് കാണാന് ഞാനും ചെന്നിരുന്നു. മനോഹരമായി അവള് പാഠങ്ങള് പഠിപ്പിച്ചു. കുട്ടികളുടെ പ്രാതിനിധ്യം കൂടുതലായുണ്ടെന്നു തോന്നിയില്ല. എഴുതിത്തയാറാക്കിയതിനനുസരിച്ച് അവള് മനോഹരമായി പാഠങ്ങള് എടുത്തു തീര്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എവിടെയോ എന്തോ ഒരു കുറവ് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ക്ലാസു കഴിഞ്ഞതും ഞാന് ആ ക്ലാസിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ വിളിച്ച് കല്ക്കരിയെന്തെന്നു ചോദിച്ചു. അവന് അറിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞു. ഞാന് ക്ലാസിലുണ്ടായിരുന്ന മറ്റു കുട്ടികളെ നോക്കി. അവരു പേടിയോടെയാണ് എന്നെ നോക്കുന്നത്. ഇനി കല്ക്കരിയെന്തെന്നു ഞാന് അവരോടു ചോദിച്ചെങ്കിലോ എന്ന പേടി. ആ കുട്ടികളുടെ അവസ്ഥ മനസിലാക്കി ഞാന് അവരോടു കൂടുതലൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.
തുടര്ന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമില് ചെല്ലുമ്പോള് പൊട്ടിക്കരയുന്ന ആ പതിനെട്ടുകാരിയെ ആണു കണ്ടത്.."
കെ.ടി മാര്ഗരറ്റിന്റെ "ദി ഓപ്പണ് സ്കൂള് "എന്ന പുസ്തകത്തില് അവരെഴുതിയ അനുഭവമാണിത്.
ഓര്മ്മയുണ്ടോ ആ സുവര്ണ്ണകാലം...? അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനെത്തിയ കാലം.. ആദ്യമായി കുട്ടികളെ ക്ലാസില് അറിഞ്ഞ കാലം.. രാത്രി ഉറക്കളച്ചിരുന്ന് റെക്കോഡുകളെഴുതിയും ചാര്ട്ടുകള് തയാറാക്കിയും അവയ്ക്ക് ഒപ്പു വാങ്ങാന് ഓടി നടന്നും ടെന്ഷനടിച്ച കാലം.. നാളെ ക്ലാസില് എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് ആലോചിച്ച് തലപുകച്ച കാലം..
ഇന്ന് അതൊക്കെ ഓര്ക്കുമ്പോള് ഒരു തമാശ..
പക്ഷെ ആ കാലത്ത് അവ എന്തെല്ലാം ടെന്ഷനടിപ്പിച്ചിരിക്കണം..
ഇത്രയൊക്കെ കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാന് നമുക്കു സാധിക്കുമെന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിച്ച കാലമാണതെന്നാണ് ഒരു സുഹൃത്ത് ഈയിടെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. പലരും സഹകരണം എന്തെന്ന് പഠിക്കുന്ന കാലമാണതെന്നും ഒരഭിപ്രായം കേട്ടു. എന്തായാലും ഇത്രയധികം ജോലികള് തെരക്കിട്ട് ചെയ്തു തീര്ത്ത അവസരങ്ങള് വിരളമാകാനാണ് സാധ്യത.
മുകളില് സൂചിപ്പിച്ച അനുഭത്തിലേതു പോലെ നമ്മെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ച സ്കൂള് അനുഭവങ്ങള് അക്കാലത്തുണ്ടായിട്ടുണ്ടാകാം. അതു പോലെ കുട്ടീകളുടെ പല പ്രശ്നങ്ങളും ആദ്യമായി മുന്നിലെത്തുമ്പോള് എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നാലോചിച്ച് തലപുകച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. പിന്നീട് ആലോചിക്കുമ്പോള് ഉള്ളില് ചിരിയുണര്ത്തുന്ന ഓര്മ്മകളും ഉണ്ടാകാം. അവയൊക്കെയൊന്നു പങ്കു വച്ചു കൂടേ....?
അതു പോലെ ഇപ്പോള് 'അദ്ധ്യാപക വിദ്യാര്ത്ഥികള്' പരിശീലനത്തിനായി നമ്മുടെ സ്കൂളുകളില് എത്തുന്ന കാലമാണ്..
അവരുടെ ശൈലിയും നമ്മുടേതുമായി യോജിച്ചു പോകുന്നുണ്ടോ..? അതായത് നമ്മള് ഐ.സി.ടി അധിഷ്ഠിതമായി മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോള് പരിശീലനത്തിനെത്തിയവരും അതേ ശൈലിയാണോ സ്വീകരിക്കുന്നത്..?
മുന്പുണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാള് ഗൌരവം കുറയുന്നുണ്ടോ..? വഴിപാടായി ഇതു മാറുന്നുണ്ടോ..?
അധ്യാപക പരിശീലനത്തിനുള്ളവര് എത്തിയാല് സ്കൂളിലെ അച്ചടക്കം പോകും എന്ന അഭിപ്രായത്തോടു യോജിക്കുന്നുണ്ടോ ?
അവര് ക്ലാസെടുക്കുമ്പോള് നമ്മള് ചെന്നിരുന്നാല് അവര്ക്കു് അസ്വസ്ഥത, ചെല്ലാതിരുന്ന് ക്ലാസില് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാല് സമാധാനം നമ്മള് പറയുകയും വേണം..
അവരൊപ്പിക്കുന്ന തമാശകളും അബദ്ധങ്ങളും വേദനിപ്പിച്ച സംഭവങ്ങളും....കൂടാതെ മാതൃകാപരമായ പ്രവര്ത്തനങ്ങളും ഒപ്പം നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങളുമെല്ലാം തുറന്നെഴുതുക.